ach
hadden wij elkaar
maar

jaren vroeger
pas ontmoet

dan zouden wij
verlaten
toelaten
ook

armen slaan
omheen
onszelf
en kussen

niets zou ons
onthouden
worden

we hadden
elkaar
in het
achterhoofd
als een geloof
een zwakte
die zou sterken
op dagen zoals
deze


nu slijten
wij uren
slechts
en zullen tranen
laten

om wat ligt
onder uw handen

we huilen niet
we lachen,
verdoofd door
absurditeit,
koel als winterlucht
die maar niet
komen wil

we schurken
van veraf
onze woorden
aan elkaar
verrast,
somtijds

maar altijd
zonder raken
waarna slechts
leegte
overblijft