geef je
ziel toch niet
aan mij,
zeg jij

en ik geloof je
begin je

haast te vergeten ook.

ik wacht niet eens
op verschijnen
op roken, drinken
ook

ik lieg
en leg jou nog even
te midden van mij.

tussen armen die plooien
omheen
wat ik dacht
dat bestond
en ik streef ernaar
en zweef ernaar

dat, over jaren,
als jouw naam wordt
genoemd,
het licht niet meer
knippert
in mij.

ja natúúrlijk
mis ik jou
in alles wat ik doe
hoe
ik jou met me meedroeg,
langsheen, over en voorbij.
zelfs dat is het nog niet.

het gaapt.
afgrond, leegte.

je ligt niet langer
voluit
voor mijn voeten, nee.

ik struikel niet,
stap langzaam aan
over jou heen.

en toch,
steeds weer die
binnenkant
waarin ik zo blijf
schrapen.