ja natúúrlijk
mis ik jou
in alles wat ik doe
hoe
ik jou met me meedroeg,
langsheen, over en voorbij.
zelfs dat is het nog niet.
het gaapt.
afgrond, leegte.
je ligt niet langer
voluit
voor mijn voeten, nee.
ik struikel niet,
stap langzaam aan
over jou heen.
en toch,
steeds weer die
binnenkant
waarin ik zo blijf
schrapen.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten