ook het zingen doet weer deugd.

".. uit zelfbehoud misschien. ja.
angsthaas die niet voelen wil, geen zin heeft in een woelig slapen, vaak. volgens mij doe je niks anders, 's nachts in bed, alleen. ogen open, toe en draaien, hand even door haren halen en plots denken: waarom blijf ik mezelf herhalen? gaat het nooit eens even anders als ik met haar praat?

..

je zal zelden verdwalen in romantiek, naïviteit.
nauwelijks. wat je doet, is armen vouwen om schouders die de jouwe waren, troost zoeken in bekende schoot, die, nadat jij zou zijn vertrokken, niet opnieuw jou wil omarmen, maar woordelijk jouw arm en handen wég wil laten glijden.
sta niet zo hulpeloos te kijken als ze praat, verhaalt, terwijl mijn blik vangt en jou af wil stoten, richting mij. ja, ze ziet het, voelt het branden in mijn ogen, verlangen. benijden. ze weet dat ik wil hebben, als 't god belieft wil weten ook, hoe je naast haar lag in bed, amper ademhalend.
slapend.
slapend
in mijn hoofd."

wel, mijn lief,
zo vergaat het
mij
als je niet bij me bent

ik loop de muren op,
verzin de drukste dingen

opdat ik maar niet
denken zou
aan jou

head to

what to do
with you

on days,
i just can't
see

where you head to
where you'll be
where you want
to go

what you mean
by all you do
and all you never say

Uw armen/kleine woorden

En toch blijf ik nog wel
geloven
in Uw armen om mij
heen

Als een rijker makend wezen, dat
mij bijvult door den dag, het jaar,
de uren van mijn leven vullend
met troost en kleine woorden.

De zeven schapen van André

Zeven schapen - André Sollie

"Ik tel er drie, vier, vijf, zes, zeven.
Zeven schapen in een wei.
En terwijl ik sta te kijken,
kijkt geen enkel schaap naar mij.

Grazen doen ze, onbewogen,
kop gebogen naar de grond.
Het gras maakt lekkere geluiden
in hun trage schapenmond.

Net als wolkjes aan de hemel
staan ze wollig, zij aan zij,
met zijn allen schaap te wezen
in de malse klaverwei.

Twee aan twee of met zijn drieën,
om het even, ram of ooi.
In een kring of op een rijtje;
zeven schapen: altijd mooi."

HZM

"Ge moet maar één ding onthouden, 't zijn dedie,
Lore,
met de rauwste stemmen
die 't meest ein gezongen."

Uit: Lore - Het Zesde Metaal

banaal zal dit wel lijken, voor wie niet leest of
zag
hoe armen kunnen plooien
om schouders door simpele zinnen.

hoe harten vertrapt zijn, soms, en zichzelf
proberen helen door steeds weer datzelfde:
schrijven. uren.

vers voer en hoe

weet je hoe het is, lief, om jou met me mee te slepen,
dagen, nachten door?

als ik mijn ogen sluit en steeds opnieuw probeer
te slapen, besluipt het weerom mij. verlangen.

ik zie lachen, schoon en soms waarachtig. echt, voluit,
om domme, korte zinnen.
ik zit en zat op regen te wachten.

ik zie jouw arm en mooie handen, hoe je woorden
wegwuift met de losse pols.
en wens mij
nogmaals, weer zo'n jaar
dat deugd deed aan mijn schrijven,
deed vloeien
woorden
letters
bloed en tranen

veel

sloten

en
deed huilen,
uren
nachten
mij jou zó deed willen

armen om
jouw schouders
vouwen

en praten
in stilte
voortaan

over alles
wat jou en mij
zo aanbelangt

tranen
ik wil vertellen,
lief
en liefst
in armen rusten

slapen
ruiken
mijn arm
naast jouw hoofd

met zon door de gordijnen
en ik
warm in mijn bed.

Polderberg

je had
het moeten
zien, lief

-prachtig!-
jouw Singelberg
vol sneeuw

beken bevroren
ze kraken

en ik in
muts en zon
met hond

veraf, dichtbij
somtijds doet ze
net hetzelfde

z'is somtijds
net als jij.