ook het zingen doet weer deugd.

".. uit zelfbehoud misschien. ja.
angsthaas die niet voelen wil, geen zin heeft in een woelig slapen, vaak. volgens mij doe je niks anders, 's nachts in bed, alleen. ogen open, toe en draaien, hand even door haren halen en plots denken: waarom blijf ik mezelf herhalen? gaat het nooit eens even anders als ik met haar praat?

..

je zal zelden verdwalen in romantiek, naïviteit.
nauwelijks. wat je doet, is armen vouwen om schouders die de jouwe waren, troost zoeken in bekende schoot, die, nadat jij zou zijn vertrokken, niet opnieuw jou wil omarmen, maar woordelijk jouw arm en handen wég wil laten glijden.
sta niet zo hulpeloos te kijken als ze praat, verhaalt, terwijl mijn blik vangt en jou af wil stoten, richting mij. ja, ze ziet het, voelt het branden in mijn ogen, verlangen. benijden. ze weet dat ik wil hebben, als 't god belieft wil weten ook, hoe je naast haar lag in bed, amper ademhalend.
slapend.
slapend
in mijn hoofd."