vers voer en hoe

weet je hoe het is, lief, om jou met me mee te slepen,
dagen, nachten door?

als ik mijn ogen sluit en steeds opnieuw probeer
te slapen, besluipt het weerom mij. verlangen.

ik zie lachen, schoon en soms waarachtig. echt, voluit,
om domme, korte zinnen.
ik zit en zat op regen te wachten.

ik zie jouw arm en mooie handen, hoe je woorden
wegwuift met de losse pols.
en wens mij
nogmaals, weer zo'n jaar
dat deugd deed aan mijn schrijven,
deed vloeien
woorden
letters
bloed en tranen

veel

sloten

en
deed huilen,
uren
nachten
mij jou zó deed willen

armen om
jouw schouders
vouwen

en praten
in stilte
voortaan

over alles
wat jou en mij
zo aanbelangt

tranen
ik wil vertellen,
lief
en liefst
in armen rusten

slapen
ruiken
mijn arm
naast jouw hoofd

met zon door de gordijnen
en ik
warm in mijn bed.